Basic HTML Version
μεταναστευτικού ρεύματος και της γενικότερης μειώσεως του
πληθυσμού. Ο κλάδος τις τελευταίες δεκαετίες βρίσκεται σε πορεία
φθοράς, ενώ νέοι άνθρωποι σπανίως μπαίνουν στο επάγγελμα, καθώς και
οι πελάτες προτιμούν πλέον, τις καφετέριες. Στην περιοχή της Ελληνικής
πρωτεύουσας δραστηριοποιείται, εκπροσωπώντας τους ιδιοκτήτες και
εκμεταλλευτές καφενείων από το 1914 τουλάχιστον, το σωματείο
«Αδελφότητα Καφεπωλών Αθηνών»
συνέντευξη:
Το πρώτο καφενείο που πήγε ποτέ ήταν στην
Νέα Ιωνία
, όλο καπνούς
και σκοτάδια, σύχναζε ο παππούς του σε αυτό το μέρος. Η δική του αγαπημένη
ασχολία εκεί μέσα ήταν ένα μηχάνημα που του έβαζες μια δραχμή για να παίξει
μουσική και εκείνος επέλεγε πάντα το «όπου Γιώργος και μάλαμα» αλλά μέχρι να
φτάσει σε αυτό το κομμάτι ήταν αναγκασμένος να ακούει ένα που λέει «μανούλα θα
φύγω θα πάω στα ξένα» και καθόλου δεν του άρεσε. «Τότε ήμουν ακόμη παιδί και σε
αυτή την ηλικία η χαρά μου ήταν το πότε θα έτρωγα υποβρύχιο βανίλια, οπότε μπορεί
να ήμουν αναγκασμένος να λουστώ όλη την αγριάδα που έβγαζαν οι κουβέντες και τα
τσιγάρα των αντρών που έκαναν ντουμάνι αλλά τουλάχιστον πετύχαινα τον σκοπό
μου. Παραστάσεις από καφενεία έχουμε όλοι οι Έλληνες και οι δικές μου πιο ωραίες
στιγμές ως φοιτητής ήταν μέσα σε τέτοιου είδους μαγαζιά. Για όσους μεγαλώσαμε
στην
Αθήνα
, το να πάμε σε ένα καφενεδάκι της επαρχίας ήταν ένας τρόπος για να
έρθουμε σε επαφή με τη ζωή των ντόπιων, των παλιών, μια ζωή που δεν είχε καμία
σχέση με όσα είχαμε δει».
Βασικό του κριτήριο για την επιλογή των καφενείων που συνθέτουν το λεύκωμα του
ήταν, πέρα από την αισθητική του χώρου, την ιστορία του και την ποιότητα των
προϊόντων, ο ιδιοκτήτης αυτός καθαυτός. Πιστεύει ακράδαντα πως είναι σαμάνοι που
κάνουν κουμάντο με ένα δικό τους, αλέγρο τρόπο, στην τοπική κοινωνία. Καφενείο
δηλαδή σημαίνει καφετζής. «Ο καφετζής είναι ένας άνθρωπος που οφείλει να έχει
μεγάλη συναισθηματική και ψυχολογική επάρκεια, οι πελάτες του θα πιουν και έτσι
όπως είναι όλοι μια παρέα μπορεί να διαφωνήσουν και να τσακωθούν για
τον
Ολυμπιακό
και τον
Παναθηναϊκό
, για το
ΠΑΣΟΚ
και τη
ΝΔ
και εκείνος πρέπει
να είναι σε θέση να τους βάλει σε τάξη. Επιπλέον, έχει τον ρόλο του τουριστικού
πράκτορα, αν τον ρωτήσεις θα ξέρει να σου πει πού να βρεις από γιατρό μέχρι
μπογιατζή, ξέρει όλα τα εκκλησάκια και τα πανηγύρια. Τα καφενεία είχαν πάντα
πολλές χρήσεις, ήταν ένα είδος σούπερ μάρκετ πριν καν ανακαλυφτούν, ήταν
ταυτόχρονα μπακάλικα, μανάβικα, κουρεία. Το αγαπημένο μου τέτοιου είδους μαγαζί
είναι
Ο Χορευτής
στα
Θολάρια
της
Αμοργού
. Μου έλεγε ο τύπος που το έχει, πως ο
πατέρας του το πρωί έσφαζε, το μεσημέρι έκανε τον χασάπη, λίγο μετά έφτιαχνε
παπούτσια από δέρματα ζώων παριστάνοντας τον παπουτσή, το απογευματάκι
έφτιαχνε καφέδες και μεζέδες και στις έντεκα το βράδυ ήταν μπαρμπέρης. Κανένα
εστιατόριο ή καφέ δεν έχει τη χάρη ενός καφενείου γιατί δεν μπορεί να γίνει το
κέντρο του τόπου».
Πίνοντας ελληνικό και τσίπουρα σε τουλάχιστον ογδόντα διαφορετικά μέρη,
κατάλαβε γιατί το καφενείο είναι ιστορικά το κέντρο του κάθε χωριού. «Όσους
καφετζήδες συνάντησα είναι κοντά στην ηλικία των ογδόντα ετών, οπότε κάνουν τα