Basic HTML Version
40
των ραγιάδων. Και πάλι όλες αυτές οι διακρίσεις εις βάρος των χριστιανών δεν θα ήταν τόσο επαχθείς αν τα λίγα
δικαιώματα πού είχαν προστατεύονταν από την δικαστική εξουσία. Δεν υπήρξε ποτέ όμως πραγματική απόδοση
δικαιοσύνης όταν οι αντίδικοι ήταν ο ένας μουσουλμάνος και ο άλλος χριστιανός. (Αυτό το διαπιστώνουμε ακόμα και
στον 20 αιώνα στους Ρωμιούς της Κωνσταντινούπολης). Ο καδής δηλαδή ο μωαμεθανός δικαστής χειριζόταν
υποθέσεις μεταξύ αντιδίκων διαφορετικής θρησκείας, αλλά δεν έδινε ποτέ πίστη στον όρκο τού απίστου και δεν
λαμβάνονταν ποτέ υπόψη οι μαρτυρίες χριστιανών μαρτύρων. Η τιμωρία για το ίδιο αδίκημα διέφερε από μωαμεθανό
σε χριστιανό και ο τελευταίος θα μπορούσε να γλυτώσει την τιμωρία αν ασπαζόταν την ισλαμική θρησκεία.
Οι εξισλαμισμοί λοιπόν κατά τούς αιώνες της τουρκοκρατίας, ακούσιοι ή εκούσιοι, Ottoman tortures απετέλεσαν διαρκή
αφαίμαξη τού Ελληνισμού και σοβαρή απειλή εξαφανίσεώς του. Και όλοι γνωρίζουμε ότι αλλαγή θρησκείας σήμαινε
αυτομάτως και αλλαγή εθνικής συνείδησης. Θεωρητικά βέβαια, ο εξισλαμισμός δεν ήταν επιβεβλημένος από τον ιερό
νόμο τού Ισλάμ, αφού οι θρησκείες της Βίβλου ήταν ανεκτές, αλλά δεν επιδιώχθηκε και από τις Οθωμανικές αρχές
καθολικός εξισλαμισμός, επειδή θα είχε ως συνέπεια την ανατροπή τού κοινωνικού και οικονομικού καθεστώτος το
οποίο στηριζόταν στην εκμετάλλευση των υποδούλων.
Στην πράξη όμως η κατάσταση ήταν διαφορετική. Η βία και ο πειθαναγκασμός αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος της
ζωής τού ραγιά. Οι επαχθείς φόροι, οι καταπιέσεις και οι αυθαιρεσίες των κατακτητών, ο προσηλυτιστικός ζήλος των
φανατικών δερβίσηδων και οι εξευτελιστικοί όροι ζωής πού επέβαλλε ο κατακτητής στους χριστιανούς αποτελούσαν
την καθημερινή πραγματικότητα. Έτσι παρατηρήθηκαν εξωμοσίες πληθυσμών αφενός με την εδραίωση των Τούρκων
στην Μικρά Ασία (14ος, 15ος αιώνας) και αφετέρου με την επικράτησή τους στην χερσόνησο τού Αίμου (16ος, 17ος
αιώνας). Ο ίδιος ο Πατριάρχης Γεννάδιος αναφέρει την αθρόα προσέλευση λαϊκών και κληρικών στον ισλαμισμό μετά
την πτώση τού 1453, με δεδομένο τον κλονισμό της πίστεως και το χαμηλότατο ηθικό των κατοίκων. Άλλος λόγος
εκούσιου εξισλαμισμού ήταν οι επαχθείς φορολογικές υποχρεώσεις οι οποίες πολλαπλασιάζονταν με το πέρασμα του
χρόνου και με την ενδυνάμωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η εκούσια προσέλευση ενός χριστιανού στον ισλαμισμό αποτελούσε μεγάλη νίκη και εορταζόταν πανηγυρικά. Πολλοί
τέλος από τούς εξωμότες υποκρίνονταν τον μωαμεθανό και περνούσαν μία περίοδο ως κρυπτοχριστιανοί, αλλά αργά
ή γρήγορα οι απόγονοί τους κατέληγαν στον ισλαμισμό.
Ένα άλλο μαρτύριο της σκλαβωμένης Ρωμιοσύνης, το οποίο οδήγησε σε περαιτέρω φθορά της ήταν το παιδομάζωμα
(Devsirme), δηλαδή ο βίαιος εξισλαμισμός ανήλικων χριστιανών και η στρατολόγησή τους για την επάνδρωση της
προσωπικής φρουράς τού σουλτάνου. Ο Μουράτ Α' το 1362, ήταν αυτός πού καθιέρωσε την στρατολόγηση
χριστιανοπαίδων και την μετατροπή τους σε φανατικούς πολεμιστές, τούς περίφημους γενίτσαρους οι οποίοι πάντα
αρίστευαν στους πολέμους εναντίον της πίστεως των γονέων τους.
Τα εξισλαμισμένα Ελληνόπουλα πού προορίζονταν για στρατιωτική υπηρεσία ονομάζονταν ατζέμ ογλάν και
στέλνονταν αρχικά να εργασθούν σε τιμαριούχους της Μικράς Ασίας. Αυτοί ανελάμβαναν την ευθύνη για τη ζωή τους
και έμεναν στα τιμάρια όσο καιρό εθεωρείτο αναγκαίο για την προσαρμογή τους στο νέο περιβάλλον και ειδικά στη
μύησή τους στη νέα θρησκεία. Αργότερα κατέληγαν στο επίλεκτο σώμα των γενιτσάρων, όπου τύγχαναν σκληρής και
εξαντλητικής εκπαίδευσης από τούς παλαιούς γενίτσαρους. Όπως είναι φυσικό η αρπαγή των παιδιών τους
προκαλούσε οδύνη και πόνο στους ταλαίπωρους υπόδουλους πληθυσμούς.
Ο Μωάμεθ ο κατακτητής ουδέποτε θέλησε τον ολοκληρωτικό εξισλαμισμό των χριστιανών αφού τούς χρειαζόταν σαν
εργάτες, τεχνίτες, αγρότες και ιδιαιτέρως σαν φορολογούμενους για να συντηρούν τον τεράστιο μωαμεθανικό στρατό.
Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι εκείνη την εποχή η διάκριση των λαών γινόταν με βάση το θρησκευτικό κριτήριο και όχι
το εθνολογικό, και οι έννοιες Εκκλησία και Πολιτεία ουσιαστικά ταυτιζόταν.
Ο κατακτητής όταν ήθελε να προσηλυτίσει κάποιον, απλά τον μετέτρεπε σε μωαμεθανό, και έτσι υποσυνείδητα αυτός
έχανε και την εθνικότητα του. Όπου χανόταν η θρησκεία, χανόταν και η εθνική συνείδηση ενώ από μόνη της η
ελληνική γλώσσα δεν ήταν ικανή να διατήρηση την ελληνικότητα και σαν παράδειγμα αναφέρουμε τούς
Τουρκοκρητικούς οι οποίοι ενώ διατήρησαν την ελληνική γλώσσα τούρκεψαν αφού έγιναν μουσουλμάνοι, ενώ