Basic HTML Version
25
αφορά το περιφερειακό και το τοπικό εμπόριο, ο βυζαντινός έμπορος συνέχισε να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο –
μολονότι είχαν κάνει την εμφάνιση τους ξένοι έμποροι– εκπροσωπώντας τόσο τον εαυτό του, όσο και τους Ιταλούς,
εξυπηρετώντας στη δεύτερη περίπτωση το εμπόριο μεγάλων αποστάσεων.
Είναι αξιοσημείωτο ότι το 14ο και ιδιαίτερα το 15ο αιώνα η αριστοκρατία της Κωνσταντινούπολης επιδόθηκε στο
εμπόριο, λόγω της απώλειας των γαιών της από την οθωμανική επέκταση. Ακόμα και κατά την τελευταία πριν από την
Άλωση περίοδο, και ενώ η Κωνσταντινούπολη ήταν περικυκλωμένη από τους Οθωμανούς, οι Κωνσταντινουπολίτες
έμποροι δραστηριοποιούνταν σε διάφορα μέρη, όπως η χερσόνησος της Κριμαίας και οι νότιες παρευξείνιες περιοχές.
Συντεχνίες : εργαζόμενοι και δομή
Τα νέα παιδιά οδηγούνταν από τους κηδεμόνες τους σε ηλικία 7-10 ετών, ως <<τζιράκια>> προκειμένου να
<<στοιχηθούν>> από τον μάστορα και να μάθουν την τέχνη. Η αμοιβή των τζιρακιών ποίκιλλε από εργαστήρι σε
εργαστήρι, τα τζιράκια αμείβονταν από τα φιλοδωρήματα των πελατών, με την τροφή και την διαμονή τους να
εξασφαλίζεται από τον μάστορα, ενώ οι καλφάδες αμείβονταν με μισθό.
Για κάθε εξέλιξη εκτός του εργαστηρίου ο μάστορας υποχρεώνεται να ενημερώνει τη συντεχνία και να έχει την έγκριση
της. Η διοίκηση της συντεχνίας αποτελείται από το συμβούλιο της συντεχνίας, του οποίου τα μέλη ποικίλουν από 3
έως 14 και τον επικεφαλή της, τον πρωτομάστορα ή δυο πρωτομάστορες.
Η συντεχνία περιλαμβάνει όλους εκείνους που εργάζονται στα εργαστήρια του κλάδου. Σε κάθε εργαστήρι εργάζεται
ένας αριθμός εργαζομένων με επικεφαλής τον μάστορα που είναι το αφεντικό του εργαστηρίου, το άτομο που ελέγχει
και συντονίζει την παραγωγή και προώθηση του προϊόντος αμείβει τους τεχνίτες και ταυτόχρονα, ο μόνος από το
εργαστήρι που αποτελεί μέλος της συντεχνίας με δικαίωμα συμμετοχής στις αποφάσεις καθώς και με τον δικαίωμα του
εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Υπό το μάστορα εργάζονται οι καλφάδες, τεχνίτες με επαρκή γνώση της τέχνης τους και τα
τζιράκια, που βοηθούν τους καλφάδες και το μάστορα στο έργο.
Το ρουφέτι των ραφτάδων της Λάρισας, όπως και δέκα ακόμη λαρισαϊκά ρουφέτια, προσφέρουν ένα μεγάλο ποσό για
την ίδρυση και λειτουργιά ελληνικού σχολειού στην πόλη. Η συντεχνία των παντοπωλών Κωνσταντινούπολης
φροντίζει, το 1753 για την έγερση του νοσοκομείου των Επτά Πύργων στην ομώνυμη συνοικία της Πόλης. Η συντεχνία
των γουναράδων της Κωνσταντινούπολης μια από τις ισχυρότερες συντεχνίες της αυτοκρατορίας - χρηματοδοτεί υπό
την μακρόχρονη ηγεσία του περίφημου Μανωλάκη Καστοριανού, στο β' μισό του 17ου αιώνα , σχολεία και βιβλιοθήκες
στην Κωνσταντινούπολη.
Έντονη είναι η παρουσία των συντεχνιών στις πολιτικές μερίδες , δηλαδή στα <<ταράφια>> , που στις πόλεις αυτές
αντιπαλεύουν μεταξύ τότες για τη νομή της εξουσίας.
Το ισνάφι π.χ των χρυσοχόων διακρινόταν στην Πόλη σε 25
ειδικότητες, χρυσικούς,που είχαν ειδικευτεί σε μια ορισμένη τεχνική
της χρυσοχοϊκής ή ασηματουργίας και σε όσους είχαν συναφή
επαγγέλματα.Η συντεχνία πάλι εκείνων που κατασκεύαζαν τα
κεφαλοκαλύμματα είχε 70 ειδικότητες, μαστόρους που
κατασκεύαζαν είτε ιδιαίτερο τυπικό κάλυμμα του κεφαλιού ή
ασχολούνταν με τα υλικά και τον στολισμό των καλυμμάτων καθώς
και με το εμπόριοτους. Το ίδιο γινόταν και στην Ελλάδα.
Τα περισσότερα μεγάλα ρουφέτια τα βρίσκουμε φυσικά στην Πόλη,
όπου το 1750,όπως ανάφεραν αξιόλογοι συγγραφείς ανθούσαν
περίπου 150.Ο Α. Πασπάτης όμως τα αναγράφει ως λιγότερα,
περισσότερα από 100.Ο Μαν Γεδεών στο έργο του τα αριθμεί τα ισνάφια της Πόλης μονάχα σε 70,ενώ σε άλλο έργο
του τα αριθμεί 120.