Basic HTML Version
22
στην αγορά τρόφιμα: νεύρο (θαλασσινά), τυρί, βούτυρο, λάδι, όσπρια, ταριχευμένα ψάρια• σκεύη:βουτία (ξύλινα
δοχεία), σκαφίδια (μικρές σκάφες) και υλικά κατασκευών: πίσσα, κεδρέλαιο, καρφία,
καννάβι, λινάρι, γύψο (ΕΒ 13.1).
Βυρσοδέψες
Η έβδομη ομάδα περιλάμβανε λωροτόμους, μαλακαταρίους και βυρσοδέψες. Οι
πρώτοι αγόραζαν επεξεργασμένα δέρματα και έκοβαν από αυτά διάφορα λουριά για
τις ανάγκες του δημοσίου. Οι μαλακατάριοι (επεξεργάζονταν βύρσες προοριζόμενες
για πέδιλα) και οι βυρσοδέψαι ανήκαν στην ίδια συντεχνία, αλλά ήταν κατώτεροι από
τους μαλακαταρίους και εποπτεύονταν από τον σύμπονο, άμεσο συνεργάτη του
επάρχου (ΕΒ 14).
Επαγγέλματα σχετικά με τον εφοδιασμό σε τρόφιμα
Η όγδοη ομάδα περιλάμβανε επαγγελματίες που εφοδίαζαν την Κωνσταντινούπολη με διάφορα είδη. Οι μακελλάριοι
(κρεοπώλες), οι προβατέμποροι και οι χοιρέμποροι, σε συνεργασία με τους προβαταρίους (ιδιοκτήτες κοπαδιών
προβάτων) ή με τη συνδρομή των χωρικών (χωρίται), τροφοδοτούσαν τη βασιλεύουσα με κρέας. Οι μακελλάριοι
αγόραζαν πρόβατα απευθείας από τους προβαταρίους ανατολικά του ποταμού Σαγγαρίου, γεωγραφικού ορίου της
περιφέρειας Κωνσταντινούπολης, και οδηγούσαν τα κοπάδια στην
πρωτεύουσα, με ενδιάμεσο σταθμό τη Νικομήδεια. Έτσι αποκλείονταν οι
έμποροι και οι μεσάζοντες, με αποτέλεσμα να μένει χαμηλή η τιμή του κρέατος
και το κέρδος να ανήκει εξολοκλήρου στους μακελλαρίους (ΕΒ 15.3). Με σφάγια
προμήθευαν τους μακελλαρίους και οι χωρίται, οι οποίοι ζούσαν στην ύπαιθρο
(ΕΒ 15.4). Τέλος, οι μακελλάριοι αγόραζαν χοίρους –παρουσία των επαρχικών,
οι οποίοι καθόριζαν την τιμή τους– στο forumTauri (Ταύρος) (ΕΒ 16.2), έως την
Απόκρεω πρόβατα στο Στρατήγιον (ΕΒ 15.1) και τις ημέρες του Πάσχα και της Πεντηκοστής αρνιά στον Ταύρο (ΕΒ
15.3-5). Γενικά το σύστημα τροφοδοσίας της πρωτεύουσας με κρέας ήταν αρκετά ευέλικτο, ενώ σε περιόδους μεγάλης
ζήτησης η εξασφάλιση επάρκειας ήταν αδύνατη χωρίς την εμπλοκή των εμπόρων.
Οι ιχθυοπράται αγόραζαν ψάρια στο γιαλό από καταπλέοντα πλοία και δεν πάστωναν ούτε πωλούσαν νωπά ψάρια
στους εξωτικούς (τους ξένους, ΕΒ 17.2). Οι αρτοποιοί και τα ζώα τους ασχολούνταν αποκλειστικά με την παραγωγή
του ψωμιού και δεν δεσμεύονταν από το δημόσιο για άλλες λειτουργίες (ΕΒ 18.2). Οι αρτοποιοί υποχρεούνταν να
προσέρχονται στον έπαρχο και να αναπροσαρμόζουν υπό την εποπτεία του συμπόνου τα σταθμά του ψωμιού σε
κάθε μεταβολή της τιμής του (ΕΒ 18.4). Τα καπηλεία, τα οποία διέθεταν οίνο στους πολίτες, έκλειναν τις νύχτες και δε
λειτουργούσαν τις Κυριακές και τις γιορτές (ΕΒ 19.3). Οι κάπηλοι όφειλαν να προσαρμόζουν τα αγγεία και σταθμά τους
στις διακυμάνσεις της τιμής του οίνου (ΕΒ 19.1). Οι βόθροι (εκτιμητές) έπρεπε να εκτιμούν επακριβώς την αξία των
αλόγων που πωλούνταν, υποχρεωτικά στο φόρο του Αμαστριανού (ΕΒ 21.3-4, 21.8, 21.4), να αποφεύγουν το
λαθρεμπόριο αλόγων ή να ταξιδεύουν γι’ αυτό μακριά από την Πόλη (ΕΒ 21.8) και να εξιχνιάζουν τις ζωοκλοπές (ΕΒ
21.9).
Τεχνίτες
Η ένατη ομάδα επαγγελματιών περιλάμβανε οικοδόμους, επιπλοποιούς (λεπτουργοί), λιθοξόους (μαρμαράριοι),
γυψοπλάστες, θυροποιούς (ασκοθυράριοι), βαφείς (ζωγράφοι) (ΕΒ 22). Οι συμφωνηθείσες εργασίες έπρεπε να
εκτελούνται εμπρόθεσμα και με ασφαλή τρόπο (ΕΒ 22.2). Αν ο εργοδότης δε διέθετε υλικά, οι εργολάβοι ζητούσαν