Basic HTML Version
Επίδαυρος
Θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της αρχαίας Ελληνικής
κληρονομιάς. Διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση και μέχρι τις μέρες μας
φιλοξενεί σύγχρονες εκτελέσεις του αρχαίου δράματος. Θαυμάσια ενταγμένο
στο φυσικό χώρο εντυπωσιάζει για την πολύ καλή ποιότητα της ακουστικής
του, την απόλυτη συμμετρία και τις αρμονικές αναλογίες.
Ο περιηγητής Παυσανίας αναφέρει ότι ο αρχιτέκτων του μνημείου υπήρξε ο
Πολύκλειτος ο νεότερος. Για την ακριβή χρονολογία της κατασκευής του δεν
υπάρχει απόλυτη ομοφωνία μεταξύ των ειδικών. Άλλοι πιστεύουν ότι κτίστηκε
στα μέσα του 4ου π.Χ. αιώνα, ενώ άλλοι προτείνουν μια χρονολόγηση μετά του
300 π.Χ.
Περιγραφή: ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2Η χάραξη των επιμέρους στοιχείων του
θεατρικού χώρου έγινε με τρία διαφορετικά κέντρα. Η μέγιστη διάμετρος
ανέρχεται σε 117 μ. Το κάτω μέρος (34 σειρές εδωλίων) του κοίλου χωρίζεται
σε δεκατρείς κλίμακες με δώδεκα κερκίδες. Η ορχήστρα σχηματίζει κανονικό
κύκλο και η περιφέρεια παρουσιάζει ελαφρά ανύψωση με λίθινο
σπειροειδές πλαίσιο.
Με την αρχική σύλληψη του Πολυκλείτου σχετίζονται η ορχήστρα, το σκηνικό
οικοδόμημα και το κάτω τμήμα του κοίλου. Το ιωνικού ρυθμού προσκήνιο,
που δεν τέμνει την ορχήστρα, ανάγεται σε κεκλιμένα επίπεδα που
οδηγούσαν στη στέγη του προσκηνίου και συνδέονταν με τα διπλά θυρώματα
που είχαν διαμορφωθεί στις παρόδους. Δύο κίονες τοποθετημένοι στα άκρα
του προσκηνίου σχηματίζουν δύο μικρές πτέρυγες εν είδη παρασκηνίων. Στα
άκρα του εξωτερικού αναλληματικού τοίχου, σύμφωνα με τα τελευταία
συμπεράσματα της έρευνας, υψώνονταν δύο πύργοι.
Η ορχήστρα του Θεάτρου έχει σχήμα τέλειου κύκλου, με διάμετρο περί τα 19,5
μέτρα. Στο γεωμετρικό της κέντρο υπήρχε κυκλική πέτρινη βάση επί της
οποίας βρίσκονταν η θυμέλη, ένα βωμός του Διονύσου. Η ορχήστρα ήταν ο
χώρος δράσης του χορού κατά τη διάρκεια των παραστάσεων.
Συμμετρικά τοποθετημένα μέσα στην ορχήστρα εντάσσονται τα τρία
γεωμετρικά κέντρα για τη χάραξη των εδωλίων έτσι ώστε να σχηματίζουν ένα
αμβλυγώνιο τρίγωνο με την αμβλεία γωνία του εστραμμένη προς τις κερκίδες.
Με κέντρο την κορυφή αυτής της αμβλείας γωνίας, χαράσσονται τα εδώλια των
οκτώ κεντρικών κερκίδων, ενώ με κέντρο κάθε μια από τις δύο οξείες γωνίες
του τριγώνου, χαράσσονται οι δύο εκατέρωθεν αντιδιαμετρικές, ακρινές
κερκίδες. Η χρήση των συγκεκριμένων τριών κέντρων, αντί ενός, επιτρέπει την
καλύτερη ορατότητα χωρίς να διαταράσσει την αίσθηση της γεωμετρίας του
σχεδίου. Οι σειρές των εδωλίων φαίνονται ως μέρη κανονικών, ομόκεντρων
κύκλων και όχι ως μέρη ελλείψεων. Καθώς οι κερκίδες του ανώτερου μέρους