Basic HTML Version
στοιχεία διάκρισης των ρυθμών αυτών
είναι η ζωφόρος, τα κιονόκρανα και οι
κιονοστοιχίες των αρχαίων κτισμάτων.
Διακρίνουμε μεταξύ του Μικρασιατικού
Ιωνικού ρυθμού και του Αττικού Ιωνικού
ρυθμού, οι οποίοι έχουν διαφορετικά
χαρακτηριστικά ως προς τη βάση του
στύλου και της ζωφόρου.
Χαρακτηριστικές παραλλαγές είναι επίσης
και η Ρωμαϊκή Ιωνική, καθώς και η
Γερμανική Ιωνική.
Η βάση
Το θεμέλιο και η βάση του κτηρίου στον Ιωνικό ρυθμό αποτελείται από τον
στερεοβάτη που είναι το θεμέλιο και το κρηπίδωμα που είναι τα σκαλάκια. Το
θεμέλιο είναι χτισμένο πάνω και μέσα στο έδαφος και προεξέχει μόνο η πάνω
επιφάνειά του, η ευθυντηρία. Πάνω στο θεμέλιο είναι χτισμένο το κρηπίδωμα, που
σχηματίζει τρεις αναβαθμούς (σκαλάκια). Ο τελευταίος αναβαθμός ονομάζεται
στυλοβάτης επειδή επάνω στην επιφάνεια αυτή τοποθετείται η βάση των
κατακόρυφων στύλων. Στους αρχαιότερους ναούς Ιωνικού ρυθμού τα σκαλάκια
μερικές φορές λείπουν, ενώ ο στυλοβάτης είναι κατευθείαν πάνω στην ευθυντηρία.
Από τον 5ο π.Χ. αιώνα και μετά αρχίζει να διαδίδεται η κατασκευή με τα σκαλάκια,
τα οποία στον 4ο και τον 3ο. π.Χ. αιώνα παίρνουν μερικές φορές τεράστιες
διαστάσεις, ή έχουν περισσότερα από τρία σκαλάκια. Στο Αρτεμίσιο (βλ. τα επτά
θαύματα του αρχαίου κόσμου) για παράδειγμα βρίσκουμε δέκα σκαλοπατάκια.
Ο κίονας
Σε αντίθεση με τον δωρικό ρυθμό ο κίονας δεν στηρίζεται πάνω στον
στυλοβάτη, παρά έχει την δική του βάση. Στους ιωνικούς ναούς της Μικράς Ασίας
η βάση συνήθως αποτελείται από μία τετράγωνη πλάκα, τον λεγόμενο πλίνθο.
Πάνω στον πλίνθο ακολουθούν διάφορα επιστρώματα που έχουν σχήμα