Basic HTML Version
27
εργαστήρια των χρυσοχόων ήταν εγκατεστημένα κατά μήκος της Μέσης (ΕΒ 11), και αυτά των μυρεψών μεταξύ του
Ιερού Παλατίου και της Αγίας Σοφίας (ΕΒ 10.1). Τα εργαστήρια των κηρουλαρίων έπρεπε να απέχουν μεταξύ τους 30
οργιές, εκτός αυτών που ήταν στο προαύλιο της Αγίας Σοφίας (ΕΒ 11.1), και αυτά των σαπωνοπρατών 7 πήχεις και
12 πόδια (ΕΒ 12.3). Οι ιχθυοπράται είχαν τους πάγκους τους στις Μέγιστες Καμάρες (ΕΒ 17.1). Τα μαγκιπεία
απαγορευόταν να καταλαμβάνουν το ισόγειο πολυώροφων οικοδομών, ώστε να περιορίζονται οι απώλειες από τις
πυρκαγιές (ΕΒ 18.3).
Ειδικότερα ο μεταξοπράτης κέρδιζε μία ουγκία μεταξιού ανά νόμισμα (ΕΒ 6.9, 7.2, 8.8), ο εισαγωγέας λινών ένα
κεράτιο ανά νόμισμα από τους οθωνιοπράτες (ΕΒ 9.6), οι σαλδαμάριοι δύο μιλιαρίσια ανά νόμισμα (ΕΒ 13.5). Το
κέρδος των μακελλαρίων υπολογιζόταν σε είδος και αποτελούνταν από τα εντόσθια, το κεφάλι και τα πόδια του ζώου
(ΕΒ 15.2). Δύο μιλιαρίσια ανά νόμισμα (=1/6 ή 16,66%) ήταν το μεικτό κέρδος των αρτοποιείων, από το οποίο έπρεπε
να αφαιρεθούν το ενοίκιο του κτηρίου, η αμοιβή της εργατικής δύναμης καθώς και τα έξοδα για αγορά καύσιμης ύλης,
έτσι ώστε το καθαρό κέρδος ανερχόταν σε ένα κεράτιο ανά νόμισμα (4,2%) (ΕΒ 18.1).