Basic HTML Version
13
επαγγελματικό. Η αγάπη των Ελλήνων της Πόλης για το θέατρο ήταν τόση, ώστε ωθούσε κάποιους από αυτούς να
εκθέτουν και οι ίδιοι τις θεατρικές τους ανησυχίες από σκηνής. Έτσι, τα ανήσυχα αυτά πνεύματα επιδίωκαν την ίδρυση
θεατρικών ομάδων. Οι θεατρικοί σύλλογοι της Πόλης απέβλεπαν στην αναβάθμιση της θεατρικής παιδείας της
ομογένειας με την επιλογή και την παρουσίαση έργων από το παγκόσμιο δραματολόγιο. Επίσης, σύμφωνα με το
καταστατικό τους, μπορούσαν να αναλάβουν τα έξοδα για την επιμόρφωση ταλαντούχων νέων στην υποκριτική τέχνη.
Οι παραστάσεις που έδιναν περιελάμβαναν
συνήθως δύο ή τρία έργα - δύο δράματα και μία
κωμωδία ή ένα δράμα και μία κωμωδία Οι
θεατρικές ερασιτεχνικές ομάδες διοργανώνονταν
από εταιρείες, φιλεκπαιδευτικούς συλλόγους,
σωματεία και φιλόπτωχες αδελφότητες, φορείς οι
οποίοι στέκονταν αρωγοί στις προσπάθειες των
ερασιτεχνών καλύπτοντας όλα τα απαιτούμενα για
κάθε παράσταση έξοδα (σκηνικά, κοστούμια,
φωτισμούς κτλ.). Οι άνθρωποι που συγκροτούσαν
τους ερασιτεχνικούς θιάσους διαπνέονταν από
έντονα πατριωτικά αισθήματα και επομένως
επιτελούσαν μεγάλο κοινωνικό έργο, αφού μέσα
από το θέατρο μεταλαμπάδευαν τον ελληνικό
πολιτισμό και τις ελληνικές παραδόσεις. Οι
παραστάσεις τους αποσπούσαν άριστες κριτικές
και ο ενθουσιασμός του κοινού ήταν φανερός σε
κάθε
τους
εμφάνιση.
Η
συνεργασία
επαγγελματικών θιάσων με τους ερασιτέχνες
ηθοποιούς της Πόλης δεν ήταν σπάνια. Η
αρμονική τους συνεργασία αποδεικνύεται και από
το γεγονός ότι οι ελληνικοί σύλλογοι που στήριζαν
ηθικά και υλικά τους ερασιτεχνικούς θιάσους, όταν
διοργάνωναν παραστάσεις με επαγγελματικούς
θιάσους
για
φιλανθρωπικούς
σκοπούς,
παραχωρούσαν σ' αυτούς τις αίθουσες που
διέθεταν στις λέσχες τους.
Παράλληλα με τις θεατρικές παραστάσεις που
δίνονταν από ελληνικούς και ξένους θιάσους, το
κοινό της Πόλης είχε τη δυνατότητα να παρακολουθήσει διαφόρων ειδών παρα-θεατρικές παραστάσεις. Οι
παραστάσεις αυτές ήταν συνήθως «εύπεπτα», ευχάριστα ανάλαφρα, θεάματα που προκαλούσαν το ζωηρό
ενδιαφέρον του κοινού. Αρκετές φορές μάλιστα μονοπωλούσαν την προτίμηση του κόσμου, αφού προσέφεραν
μοναδικά στο είδος τους θεάματα αυτοί που ήταν θίασοι Ποικιλιών, Ιπποδρομικοί, Γυμναστικοί, Μιμικοί. Θεατρικό
πρόγραμμα εποχής.Οι παραστάσεις κουκλοθέατρου μονοπωλούσαν αρκετές φορές το ενδιαφέρον των Ελλήνων της
Κωνσταντινούπολης. Οπου κι αν δίνονταν οι παραστάσεις, σε θέατρα, καφενεία, ζυθοπωλεία, λέσχες, καζίνα,
αίθουσες συλλόγων, κήπους κ.τ.λ., η προσέλευση του κόσμου ήταν πάντοτε αθρόα. Στον Τύπο της εποχής βρίσκουμε
συχνά πληροφορίες γι' αυτές, καθώς και αναφορές στον ενθουσιασμό που έδειχνε το κοινό. Το κουκλοθέατρο στόχευε
στη διασκέδαση του κοινού, γι' αυτό παρουσίαζε συνήθως σύντομες κωμωδίες που προκαλούσαν το «γέλωτα μέχρι
δακρύων» των θεατών. Μία από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες του κουκλοθέατρου ήταν ο Φασουλής, ο οποίος με