Basic HTML Version
11
Χοροί - ενδυμασία - καραγκιόζης- τραγούδια
Το θέατρο στην Κωνσταντινούπολη (1900-1922)
Το κλίμα που επικρατούσε την περίοδο αυτή ήταν πανηγυρικό και κοσμοπολίτικο. Η κοινωνική ζωή της Πόλης
εκτυλισσόταν στις θεατρικές αίθουσες, στις χοροεσπερίδες, στις μουσικοφιλολογικές βραδιές στα καφωδεία, στους
κήπους και στους κινηματογράφους Τα θέατρα ήταν το πιο ζωντανό κομμάτι της Πόλης, όπου μάλιστα φιλοξενούνταν
λληνικοί θίασοι οι οποίοι αποτελούσαν για το
λληνικό στοιχείο το σύνδεσμο με την
λλάδα Η πνευματική ζωή της ελληνικής
οινότητας ήταν πολύ ενδιαφέρουσα στις
ρχές του 20ού αιώνα στην Πόλη. Η
ωνσταντινούπολη κατά το δεύτερο ήμισυ του
9ου και τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα,
υρίως έως το 1908, παρουσίαζε την εικόνα
μιας ακμάζουσας και ευημερούσας πόλης, της
οποίας ο ελληνικός πληθυσμός αποτελούσε τη δεύτερη δύναμη μετά τους μουσουλμάνους. Στο κεντρικό τμήμα της
κατοικούσαν κυρίως μουσουλμάνοι, ενώ οι Ελληνες προτιμούσαν τα προάστια. Στην Πόλη κατοικούσε, εκτός των
Ελλήνων, μια πανσπερμία εθνοτήτων: Αρμένιοι, Αλβανοί, Κούρδοι, Πέρσες, Αραβες, Εβραίοι.... Η θεατρική ζωή το πιο
ζωντανό κομμάτι της πολιτιστικής δραστηριότητας της Πόλης εκείνη την εποχή ήταν τα θέατρα και μάλιστα εκείνα που
φιλοξενούσαν ελληνικούς θιάσους, οι οποίοι αποτελούσαν για το ελληνικό στοιχείο το σύνδεσμο με την Ελλάδα. Τα
καφενεία ή τα καφωδεία διαδραμάτιζαν σημαντικό ρόλο στην ψυχαγωγία των κατοίκων της τον 20ό αιώνα, αφού οι
θαμώνες τους δεν έπιναν μόνο τον καφέ ή το ποτό τους, αλλά απολάμβαναν και θεάματα ποικίλου περιεχομένου.
Ο Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος προκήρυξε τον πρώτο θεατρικό διαγωνισμό τον Ιανουάριο του 1908 με τη
συμμετοχή όλων των ομογενών λογίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κάθε χρόνο, από το 1900 και μετά,
επισκέπτονταν την Κωνσταντινούπολη ένα πλήθος ευρωπαϊκών θιάσων και ορχήστρες διεθνούς κύρους με
περίφημους σολίστ και αρχιμουσικούς. Το θεατρόφιλο και μουσικόφιλο κοινό της Πόλης ανταποκρινόταν με εξαιρετική
ζέση. Ο Τύπος άλλωστε της Κωνσταντινούπολης συνιστούσε καθημερινά από τις στήλες του στο «ομογενές
δημόσιον» να παρακολουθεί τις παραστάσεις, ειδικά όταν επρόκειτο για ελληνικούς θιάσους, διαφημίζοντας ένθερμα
τις παραστάσεις με φράσεις όπως «η παράσταση θα είναι έξοχη», «προμηνύεται κοσμοπλημμύρα» κ.τ.λ. Στα θέατρα
της Κωνσταντινούπολης δίνονταν συχνά παραστάσεις με τρία διαφορετικά έργα μέσα σε μία ημέρα (μεσημέρι,
απόγευμα και βράδυ). Η θεατρική εικόνα της Κωνσταντινούπολης από το 1900 έως το 1907 αποτελούνταν από ένα
ωσαϊκό ξένων και ελληνικών θιάσων, οι
ποίοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλον στα
εντρικά και στα περιφερειακά θέατρα της
όλης. Το κλίμα που επικρατούσε την
ερίοδο
αυτή
ήταν
πανηγυρικό,
οσμοπολίτικο. Η κοινωνική ζωή της Πόλης
κτυλισσόταν στις θεατρικές αίθουσες, στις
οροεσπερίδες, στις μουσικοφιλολογικές
ραδιές, στα καφωδεία, στους κήπους, στους
ινηματογράφους. Οτιδήποτε προσέφερε
θέαμα»
ήταν
ευπρόσδεκτο
και
ποστηριζόταν τόσο από τους ομογενείς όσο