Basic HTML Version
Εισαγωγή:
Ο κινηματογράφος ως έκφραση ζωής-
τέχνης- μαθηματικών
Ως μαθηματικά ορίζουμε την επιστήμη που έχει ως αντικείμενο την
συστηματική εξέταση των φυσικών μεγεθών, των σχημάτων, των
σημείων, των αριθμών και τις μεταξύ τους σχέσεις. Ως προς τη τέχνη,
απευθυνόμαστε στην έκφραση του καλού και του ωραίου μέσα από τα
δημιουργήματα του ανθρώπου. Σύμφωνα με την γνώμη των
αισθητικών, η τέχνη πηγάζει από την έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου
να θαυμάζει και να αναπαριστά το ωραίο. Η καλλιτεχνική τάση είναι μια
αυτόνομη τάση της ανθρώπινης ψυχής στο χώρο της τέχνης, που
εκφράζει την αισθητική φύση του ανθρώπου.
Κινηματογράφος είναι η έβδομη τέχνη Αρχικά εμφανίστηκε
περισσότερο ως μια νέα τεχνική καταγραφής της κίνησης και
οπτικοποιήσή της, όπως δηλώνει και ο ίδιος ο όρος
(
κινηματογράφος = κίνηση + γραφή
).
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο κινηματογράφος
παρέμενε χωρίς ήχο (βουβός κινηματογράφος) και συχνά οι
προβολές ταινιών συνοδεύονταν από ζωντανή μουσική. Η
ιστορία του ηχογραφημένου κινηματογραφικού ήχου ξεκίνησε το
1926, όταν η Warner Brothers παρουσίασε μία συσκευή
(Vitaphone), η οποία έδινε τη δυνατότητα αναπαραγωγής
μουσικής, μέσω ενός δίσκου που συγχρονιζόταν με την μηχανή
προβολής της ταινίας. Βασισμένη σε αυτή τη νέα τεχνολογία, στα
τέλη του 1927, κυκλοφόρησε η ταινία The Jazz Singer, η οποία
αν και κατά το μεγαλύτερο μέρος της ήταν βουβή, υπήρξε η
πρώτη που περιείχε διαλόγους.