Basic HTML Version
17
Το Κολλητήρι, ο Κοπρίτης και ο Μιρικόκος (ή Μπιριγκόγκος ή Πιτσικόκος ή ακόμα και Μπιτσικόκος), τα τρία
παιδιά του Καραγκιόζη (ή και Κολλητήρια, όταν τα φωνάζει όλα μαζί). Ο Πιτσικόκος είναι το μικρότερο παιδί του
Καραγκιόζη. Ο Κοπρίτης, το μεσαίο παιδί του Καραγκιόζη, είναι εύσωμος παρά την έλλειψη φαγητού. Ο
Κολλητήρης είναι ο μεγαλύτερος γιος του Καραγκιόζη και η μικρογραφία του.
Η Αγλαΐα, η γυναίκα του Καραγκιόζη. Δεν εμφανίζεται στην σκηνή, αλλά η χαρακτηριστικά γκρινιάρα της φωνή
ακούγεται μέσα από το σπίτι του Καραγκιόζη. Είναι πάντα υπομονετική με τα καμώματα του Καραγκιόζη και
πάντα έγκυος.
Ο Μπάρμπα-Γιώργος, μεγαλόσωμος φουστανελοφόρος (με την ανάλογη προφορά) που φορά φουστανέλλα,
δυνατός και γενικά αγριάνθρωπος, συνήθως δέρνει το Βεληγκέκα για να προστατεύσει τον ανιψιό του, τον
Καραγκιόζη
Ο Σταύρακας (Σταύρος), μάγκας, κουτσαβάκης
Ο Σιορ Διονύσιος ή Νιόνιος, Ζακυνθινός με Ιταλική παιδεία, ο οποίος φέρει έντονη επτανησιακή προφορά.
Εμφανίζεται πάντοτε τραγουδώντας παραδοσιακά τραγούδια. Είναι πάντοτε ενημερωμένος για τα δρώμενα,
ευγενής και χαριτωμένος
Ο Μορφονιός, "μαμάκας", με τεράστια μύτη, ο οποίος πιστεύει ότι είναι ωραίος.
Ο Εβραίος, του οποίου το αληθινό όνομα είναι Σολομών ή Σολομός, όπως τον αποκαλεί ο Καραγκιόζης. Είναι ο
έμπορος της πόλης, και πιο συγκεκριμένα της Θεσσαλονίκης. Είναι πλούσιος, τσιγκούνης, πονηρός, αλλά και
δειλός.
Ο Βεληγκέκας, φύλακας στο σεράι, συνήθως χτυπάει τον Καραγκιόζη κάθε φορά που θέλει να μπει μέσα
Ο Βεζίρης
Η κόρη του Βεζίρη, αντικείμενο πόθου του Καραγκιόζη
Παραδοσιακή Ενδυμασία των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης
Κάθε Μικρασιατική φορεσιά είναι ένα σύνολο ενδυμάτων χαρακτηριστικό μια
ομάδας ανθρώπων που ζει μέσα σε μια περιοχή. Λειτουργεί όπως κάθε ενδυμασία,
δηλαδή ντύνει και στολίζει το κορμί και παρουσιάζει την όψη που επιθυμεί να δώσει
εκείνος που τη φορά, παρέχοντας στον εαυτό του σιγουριά και άνεση.Η σιγουριά
και η άνεση επιτυγχάνεται με την ομοιομορφία που προσφέρει.
Η φορεσιά βασίζεται στην παράδοση και δίνει μαγικές ιδιότητες σε ορισμένα
τμήματα της, όπως η ποδιά, το ζωνάρι ή ο κεφαλόδεσμο Η φορεσιά μορφοποιείται
κατά εποχές, εξαρτάται όμως πάντα από τα τοπικά υλικά και το εμπόριο.
Οι γυναικείες φορεσιές ανήκουν στον ανατολίτικο τύπο αστικής ενδυμασίας,
τουλάχιστον στη γιορτινή τους παραλλαγή. Αν και στα τέλη του 19ου αιώνα η
Ευρωπαϊκή μόδα πέρασε στις πόλεις της Μικράς Ασίας, πολλές ενδυμασίες
εξακολουθούν να φοριούνταν μέχρι την Μικρασιατική καταστροφή. Γενικά
διακρίνουν τα ενδυματολογικά σύνολα των παράλιων πόλεων και νησιών της Προποντίδας, τις φορεσιές της
Ερυθραίας και της ευρύτερης περιοχής της Σμύρνης και τέλος στην Κεντρική Μικρά Ασία τις φορεσιές της περιοχής
Νίγδης και της Σίλλης του Ικονίου.
Οι αντρικές φορεσιές σε πολλές περιοχές κυρίως αστικές χάθηκαν πιο νωρίς και οι άντρες ντύθηκαν τα φραγκικά. Τα
αντρικά ενδυματολογικά σύνολα άνηκαν κατά κύριο λόγο στον τύπο της φορεσιάς με περισκελίδα, είτε αυτή ήταν η
βράκα ή σαλβάρι είτε το ποτούρι ή πουτούρι, είδος μάλλινου παντελονιού.